سیستم مدیریت پسماند شهري به معناي امروزي آن،در دهه 1930 درکشورهاي صنعتی پدید آمد. 1970 به پسماند به عنوان دور ریز میشد و در این شیوه ها معایب متعدد بهداشتی ،محیط زیستی، اقتصادي و زیبایی شناختی وجود داشت ،که در سایه تحولات تکنولوژِي و افزایش آگاهی هاي عمومی سیستمهاي جدید مدیریت پسماند در کشورهاي صنعتی و سایر کشورهاي دنیا به تدریج توسعه یافت. دراین دگرگونی ها توجه به مسائل زیست محیطی وشرایط سیاسی و اقتصادي آن، مسائلی نظیرصرفه جویی در مصرف مواد و انرژي و بازیافت آنها از پسماند شهري به طور جدي مورد توجه قرار گرفت و به مرور زمان فرآیند پردازش و بازیافت پسماند جایگاه کلیدي تري در مدیریت پسماند پیدا کرد. در دهه هشتاد و نود میلادي، مسئله توسعه پایدارمطرح شد و صاحب به این نتیجه رسیدند که بدون لحاظ کردن سه جنبه ي اقتصادي، محیط زیستی و اجتماعی، نمیتوان امید داشت که منابع محدود کره ي زمین پاسخگوي نیازهاي نسلهاي بعدي نیز باشد.

شروع مدیریت پسماند در ایران را میتوان مصادف با تاسیس اولین شهرداري در کشور در سال 1290دانست. بدیهی است که در آن زمان در ایران نیز همانند سایر نقاط دنیا، پسماند ماده ای زائد تلقی میشد که تنها لازم بود از محیط زندگی انسانها دور شود؛ بنابراین در نقاط پرجمعیت ایران مشکلاتی مشابه آنچه ذکر شد به وضوح مشاهده میشد  از اوایل دهه 1360 با فعالیتهایی که شهرداري ها در شهرهاي بزرگ براي گسترش و توسعه ي خدمات شهري آغاز کردند، نشانه هایی از تحول در سیستم مدیریت پسماند در ایران مشاهده شد. پس از آن و تا به امروز گرچه تلاشهاي فراوانی براي ارتقای شیوه هاي مدیریتی و تشکیلاتی و سازماندهی انجام گرفته است و پیشرفتهاي مشهودي در همه زمینه ها مشاهده میشود، اما هنوز با سیستمهاي مدیریت پسماند درکشورهاي صنعتی دنیا فاصله قابل توجهی وجود دارد.